حاجي محمد شادكام

چهار شنبه ، 21 اسفند 1398|11 March 2020۱۹ اسفند ۱۳۹۸از کرانههای مرگ تا ژرفای سوگف. دشتیFacebookTwitterBalatarinFlipboardPrintEmailاز اپیکور، فیلسوف یونان باستان تا هایدگر، فیلسوف دوران مدرن هر آنچ...

منتشر شده در 19 مرداد 1396 آرش جمشیدپور: 1. رمانِ مرگ ایوان ایلیچ را تولستوی در سال 1886 نوشت؛ رمانی کوتاه در دوازده فصل که به مرگِ شخصی به نام ایوان ایلیچ و آگاهیِ تدریجیِ او از مرگش میپردازد. از آن جا که این اثر به دورۀ گذارِ تولستوی متعلّق است، ویژگیهای هر دو دورۀ نویسندگیِ تولستوی را دارد؛ جوانبِ فنّی و صوری در کنار ابعادِ مضمونی و محتواییِ ناظر به مسائل دینی و اخلاقی (1). مرگ ایوان ایلیچ را بسیار ستایش کردهاند. ناباکوف آن را در ردۀ جنگ و صلح و آنا کارنینا نشاند، گیدو موپاسان بعد از خواندن آن میخواسته کتابهای خود را در آتش بسوزاند، کافکا فقط به خاطر مرگ ايوان ايليچ به تولستوی احتر...

( در مرگ عبدالرحمان ) ابش مرد که دی رفت در قوم فردی برتر بود دلش گرم و تن تهم از تباری دیگر بود هنر وی بود اعلی علم و هوشش بیشتر بود آنچه نداشت هیچ دریغ دستگیری از مضطر بود منت ز کس نبرده از عملش نانخور بود دینی اگر گردن داشت بی گفتگو پرداخت زود پر صفا بود بی ریا دل را هرگز نيالود هرگز نخواست بگوید ...

در مرگ عبدالرحمان بودی عین شرم و عار با هوش کرده تفکر پر توکل در هر کار اراده ات بود با تهور بودی اهل کارزار از علم نشد دلت پر سنت کم بود عقل بسیار نه برده نام از بین بر چه تنگ چشمی روزگار نگذاشتیم چنان در برچسبها: آبای, شرم, عار, تهور, علم+ نوشته شده توسط حاجي محمد شادكام ، وكيل پايه يك دادگستري د...

۳٫۸۹(۷۷٫۷۸%)۹votes روزی میرسد که نیستی در چشمانمان چشم میدوزد و انفصالی سراسر از دلهره رنجها را پس میزند و زهرخندی پیروزمندانه نثار ِ چشمان ِ کم سویمان میکند. لحظه هایی عقیم و درد ناک فرا میرسند که زاده ی هیچ اند و نیستی میزایند و کشدارترین لحظات را حامل اند.آن روز که نیستی گلویمان را می...