در آن بدید بس فتن
چون ببوده قریه ای
با حق نمود پس سخن:
مرا کوچان به آن جای
که خوش داری ذوالمنن
فرمود بکوچ به یثرب
اهلش بسته دل به من
برادری شد برجای
گفتگو شد هر سخن
برهوت کین و خشم
شکوفا شد چون چمن
به مدینه گر بکوچید
فارغ گردید از محن
با هجرتش پیغمبر
مکه گرفت تا ختن
برچسب:
نویسنده: یلدا اسدیان